FISP

2009-06-02T10:25:00.000-07:00

Ταξίδια που δεν τελειώνουν, Ταξίδια που δεν αρχίζουν, σύννεφα μαύρα, σε ορίζοντες, ηλίθια νεύματα σε μάτια παγερά αδιάφορα… Και εσύ τρέχεις, μα σαν κακό όνειρο, μένεις εκεί, να κοιτάς, να κοιτάς, να κοιτάς… Μια μέρα ακόμη ζω, μια ώρα ακόμη ζω, ένα λεπτό, ακόμη ζω… Ποιος μ’

Άντε πάλι από την αρχή…

2008-01-03T07:14:00.000-08:00

Άντε πάλι από την αρχή…μάζεψε τα κομμάτια σου, ετοίμασε τις τσάντες των αναμνήσεων σου, μην ξεχάσεις να πάρεις και εκείνο το χαμόγελο που σου χάρισε μια νύχτα που περίμενε επισκέψεις…και εκείνη την σκοτεινή γωνιά στο βλέμμα της, που πρόλαβες να δεις καθώς χαμήλωνε το φως… Μα τι άγχος Θεέ μου αυτή η επιστροφή…σαν ταινία.. θυμάσαι τι σου είχα πει τότε; …σαν ταινία που πάντα κάποιος φεύγει

ΑντιΕυχές

2008-01-01T13:33:00.000-08:00

Είναι λίγο μάταιη η αναζήτηση… Ίσως γιατί η τόλμη μόνο δεν φτάνει για να δεις αυτό που κρύβουν τα λόγια σου εκείνη την ωραία ώρα που φεύγεις…. Συγχώρεστεμαι αν διαβάζεται λόγια μελαγχολικά στην αρχή του χρόνου, πόσο παράταιρα αντίθετος με το κλίμα της χαρά σας και των νέων …προσδοκιών… Μα λογαριάστε πως πάντα κάποιος θα χαλάει την εορταστική ατμόσφαιρα με την άσχημη εικόνα του….

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ...ΚΑΛΕΣ ΘΕΑΣΕΙΣ...

2007-12-25T09:38:00.000-08:00

Δεν υπάρχουν Χριστούγεννα., μόνο καθρέπτες υπάρχουν… Υπέροχοι, θολοί καθρέπτες, είδωλα της φωτεινής ενδυμασίας μας, μιας γιορτινής φορεσιάς και της λάμψης από τα φωτάκια της. Ο κόσμος προχωρά και δίχως Χριστούγεννα, Μα πιστέψτε με χωρίς καθρέπτες δεν μπορεί να προχωρήσει, Την έχει ανάγκη αυτή την γιορτινή αντιφεγγιά, αυτή την επιλεκτική, λαμπερή εικόνα στην μέση του Χειμώνα.

2007-12-13T01:18:00.000-08:00

Είναι φορές απόλυτης μοναξιάς, τόσο πυκνής μοναξιάς, που θα μπορούσες να την κόψεις με μαχαίρι.Νομίζω, πως το χειρότερο απ όλα είναι πως πρέπει με κάθε τρόπο να λογοδοτείς για την μοναξιά σου. Γιατί διαφορετικά...είσαι στιγματισμένος, κάτι δεν πάει καλά με σένα, μόνο με σένα, με τον κόσμο ολόκληρο κάτι δεν πάει καλά τι μου ζητάτε τα ρέστα, απλά κοιτάξτε μέσα σας....Δεν θα απολογηθώ σε κανέναν,

2007-11-29T00:25:00.000-08:00

Μερικές φορές νιώθω απόλυτα ΜόνοςΛες και οι άνθρωποι γύρω μου είναι τρισδιάστατες φωτογραφίεςΔεν έχουν υφή, υπόσταση. Και αν τυχαία ακουμπήσω κάποιον νιώθω μεγάλη έκπληξη μπροστά στην ανακάλυψη της ύλης που αγγίζω...Συχνάζω στο myspace μα και ο εικονικός κόσμος το ίδιο πλαστός μου φαίνεται και εκεί φωτογραφίες, ομάδες, οικογένειεςΤο πρόβλημα μου είναι πως είμαι απροσάρμοστος, χωρίς πατρίδα, χωρίς

S autes pou fevgoun...

2007-11-27T04:36:00.000-08:00

Γέμισα με νοτιά τα μαλλιά σου και φυλάκισα τις γραμμές στα μαγουλά σου ...εκείνες τις κρυστάλλινες ..θαυμάσια ταξιδεύοντας πάνω τους, με μια βάρκα από φαντασία .και με τον αέρα απ τα μαλλιά σου .....

2007-11-23T01:25:00.000-08:00

"Ζούμε τον φασισμό της θηλυπρεπής ομορφιάς.Και ενώ σαν άνδρας αυτή την ιδιότυπη λατρεία την θαυμάζω και σπεύδω να σταθώ ένθερμος οπαδός της, σαν σκεπτόμενος άνθρωπος την αποδοκιμάζω και νιώθω ο χειρότερος εχθρός της.Και αν δεν βαριόμουνα να σας μιλήσω το δίχως άλλο θα γέμιζα ένα κατεβατό από αναθεματισμούς και βάσιμα επιχειρήματα ενάντια σ αυτή την αρρώστια που μας κατακλύζει. Γιατί η ομορφιά

ΧΑΛΙΑ

2007-11-15T08:21:00.000-08:00

Χάλια - Φοίβος Δεληβορίας Κοίταξε την πως σερβίρει πιο λευκή κι απ την ποδιά της Πως κρατάει ψηλά τον δίσκο και την αξιοπρέπειά της Ροδανθός μες στα ρεμάλια και θεά μες στους θνητούς Η παγίδα για να γίνεις πάλι χαλιά Που ήδη νιώθεις σαν τον Κάγκνεϊ Μπροστά στην Ρίτα Χαιηγουωρθ Μες στην τσίκνα μιας υπόγειας ζωής Διερωτάσαι αν είναι μόνη Αν φοβάται αν θυμώνει Θα σου δώσει κάποιο σήμα

Χάλια

2007-11-15T07:44:00.001-08:00

Το νιώθεις καθώς την κοιτάς και προσπαθείς να κρύψεις την ταραχή σου, είναι καταπληκτική η αθωότητα της και τα μάτια της που σε κοιτούν χωρίς να σε κοιτάνε και τα μαλλιά της, πυκνές καστανόξανθες μπούκλες που μπερδεύονται και δίνουν μια ξεχωριστή ευγένεια στο λεπτό της πρόσωπο, ευαίσθητη και εύθραυστη γεμίζει με απόγνωση τον απεγνωσμένο κόσμο σου, γιατί ξέρεις πως κάποιος αγγίζει αυτό που δεν θα

2007-11-13T21:46:00.000-08:00

Όταν τα σύννεφα ξεσπάσουν με θύελλες και καταιγίδες, εσύ κοίτα να σαι κοντά μου,μια ανάσα βροχής να μου δώσειςκαι δυο στάλες αέρα,νότιο,φτιαγμένο από ξωτικά και καλημέρες

2007-11-13T13:22:00.000-08:00

2007-11-11T23:40:00.001-08:00

ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ.

2007-11-11T23:38:00.000-08:00

Μα Δεν μπορεί εδώ ήταν. Το είδα. Να τι παθαίνεις σαν πετάς τα λεφτά σου από δω κι από κει.Τι χαζομάρα…Τόση φασαρία για ένα πενηντάρικο. Που είσαι καλό μου πενηντάρικο; καρέκλα στη μέση του Κοιτώ κάτω από το ντιβάνι, πίσω από το σπασμένο κομοδίνο και για ακόμα μια φορά στις τσέπες του καλοσιδερομένου παντελονιού μου.Βρίζω δυνατά γιατί ούτε το πενηντάρικο και το παντελόνι τσαλακώνω. Βάζω τη

O Αλος...

2007-11-08T22:09:00.000-08:00

Έκανε κρύο το χθεσινό βράδυ. Ήταν μια ανεξήγητη παγωνιά στην καρδιά του χειμώνα. Περιπλανιόμουνα με τις ώρες χωρίς να χω κάποιο λόγο, πάντα υπάρχει λόγος να περιπλανηθεί κανείς χωρίς λόγο. Μόνη αιτία, μια ακατανίκητη έλξη για την απόμακρη ανθρώπινη ζεστασιά, έτσι αόριστα. Προσπερνώντας τους ανθρώπους ένιωθα αόρατος, καμιά ματιά, κανένα σημάδι της ύπαρξης μου στο βλέμμα των περαστικών,

2007-11-02T01:08:00.001-07:00

2007-11-02T00:05:00.000-07:00

Είναι οι βροχερές εκείνες μέρες που ο ουρανός χαμηλώνει τα φώτα του, που ο ήχος της βροχής παίζει μπαλάντες, που η ψύχρα σε σκεπάζει με ζεστή κουβέρτα.Εκείνες οι μέρες σ αγγίζουν περίεργα και δεν ξέρεις ακριβώς τι πρέπει να νιώσεις, κοιτάς σαστισμένος την γλυκόπικρη, σαν κανέλα, μελαγχολία που σε μουσκεύει ως στο βάθος της ψυχής σου, θέλεις να κάνεις έρωτα, να ψιθυρίσεις αναμνήσεις καθισμένος με

2007-10-30T04:52:00.000-07:00

Όσο παρατηρώ τον κόσμο, τόσο πιο έξω από αυτόν νιώθω και όσο σπρώχνω να μπω τόσο πιο πολύ μια απροσδιόριστη δύναμη με πετά μακριά. Μεγάλο πρόβλημα το κενό που γεμίζει τον χώρο, όταν καθισμένος δίπλα σε μια κοπέλα δεν έχεις τι να πεις, όταν και μόνο ένα ακάλυπτο μέρος από την φούστα της μπορεί να σε λυγίσει, να σε υποσχεθεί καλοκαίρια, ζέστη, ηδονή εικόνες χρώματα και ήχους, μα να

2007-10-29T01:25:00.000-07:00

Στο λεωφορείο χθες γυρνώντας από Θεσσαλονίκη γινόταν το έλα να δεις, μια ανοιξιάτικη έφοδο στην αρχή του χειμώνα. Και ενώ έξω η συννεφιά και το ψιλοβρόχι φλέρταραν με την εποχή, μέσα στα σβηστά τα φώτα και στις σκιές των καθισμάτων χίλιες οι λάμψεις της Άνοιξης, γεμάτες όμορφες κοπέλες, με το άρωμα εκείνο που μόνο κάποιος απόλυτα μόνος μπορεί να ξεχωρίσει, με την γυμνή σάρκα και τα γεμάτα στήθη,

Aλάβαστρο Μεσημέρι

2007-10-25T22:14:00.000-07:00

Καθισμένος σε ένα τραπεζάκι το μεσημέρι εκείνο, χωρίς να κοιτά γύρω του μα βυθισμένος στον εαυτό του, απολάμβανε την σιωπή των ήχων και την αχρωμία των εικόνων , που ξεχνούσαν στο πέρασμα του να τον καλημερίσουν.Αγέννητος ακόμα στην ιδέα της φθήνιας του καφέ του και της πίκρας του τσιγάρου, που καρτερούσε στωικά αυτή τη γέννα.Ήταν μια δικαιολογία για να μην διστάζει να μεταμορφώνεται σε νωχελική

Μετα την μπόρα

2007-10-25T03:12:00.000-07:00

Κοιτάω ανήμπορος και άδειος απρόσμενα νεκρός σε μια γωνιά του νοσοκομείου...Έγινε μετάσταση λέει, και γω θα πρέπει να το παίξω τρελίτσα, "Μάνα μια χαρά είσαι όλα καλά πήγαν" "Αν παν καλά οι χημειοθεραπείες θα ζήσει ως και 5 χρόνια" έτσι είπε και γω δάγκωνα τα χείλη μου μέχρι να ματώσουν γιατί δεν έπρεπε να μάθεις όχι τώρα, όχι στον πιο σκληρό αγώνα σου. Θυμάσαι μάνα; Η πρώτη φορά που σε είδα

Πεμπτη απόγευμα (Η Μαρία έφυγε...)

2007-10-04T09:03:00.000-07:00

Η απέναντι φοιτήτρια έφυγε....Η διαπίστωση είναι οδυνηρή, σήμερα ένας πιτσιρικάς με την μάνα του ξεσήκωσαν το σπίτι της και το καθαρίζουν.Έφυγε χωρίς ποτέ να μάθει ότι μπήκα στα πιο κρυφά μέρη του σπιτιού της, ότι παρακολουθούσα τις πιο προσωπικές της ώρες, ήξερα την στιγμή που τρώει, που κάνει μπάνιο, που ντύνεται, που γδύνεται, που κάνει έρωτα.Με αναίδεια και χωρίς ντροπή μπορούσα και θαύμαζα

Ξεφτύλες

2007-10-04T02:10:00.000-07:00

Τα κύματα της τρέλας πικρή νότα στο στήθος Αγαθό τριαντάφυλλο για πού τραβάς ; Ζήτω η ζωή Οι φωνές Στον ίλιγγο της μουσικής Παρθένα νιότη εκπόρνευσες τις λέξεις μου Γκρεμίστε, γκρεμίστε, γκρεμίστε Ραγισμένοι είσαστε, ξεράσματα της ηθικής αγελάδας, Του ψόφιου αμνού, Και της σιωπής του Μίσος ,

ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ (Πεμπτη 4-10)

2007-10-03T22:57:00.000-07:00

Σάββατο βράδυ Περπατώ στους δρόμους ολομόναχος . Ψιλοβρέχει και έχει ομίχλη. Παρόλα αυτά η κίνηση είναι μεγάλη. Να, τώρα φτάνω στην παραλία με τα αμέτρητα μπαράκια της. Εδώ ο κόσμος είναι ακόμη περισσότερος . Δηλαδή, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα για μένα. Έτσι μου ‘ρχεται να μπήξω τις φωνές. Τόσος κόσμος και 'γω έχω να μιλήσω σε άνθρωπο δυο εβδομάδες τώρα. Ναι, μάλιστα, δυο ολόκληρες

Γιαννης Ριτσος Ὄνειρο καλοκαιρινοῦ μεσημεριοῦ (ἀπόσπασμα)

2007-10-03T21:44:00.000-07:00

Χτὲς βράδυ δὲν κοιμήθηκαν καθόλου τὰ παιδιά. Εἴχανε κλείσει ἕνα σωρὸ τζιτζίκια στὸ κουτὶ τῶν μολυβιῶν, καὶ τὰ τζιτζίκια τραγουδοῦσαν κάτου ἀπ' τὸ προσκεφάλι τους ἕνα τραγούδι ποὺ τὸ ξέραν τὰ παιδιὰ ἀπὸ πάντα καὶ τὸ ξεχνοῦσαν μὲ τὸν ἥλιο.Χρυσὰ βατράχια κάθονταν στὶς ἄκρες τῶν ποδιῶν χωρὶς νὰ βλέπουν στὰ νερὰ τὴ σκιά τους. κι ἤτανε σὰν ἀγάλματα μικρὰ τῆς ἐρημιᾶς καὶ τῆς γαλήνης.

2007-10-02T10:25:00.000-07:00

Θυμάσαι εκείνο τον λόφο;τον αντίκρισα με δέος, έτρεξα ίσα πάνω του και είδα το δέντρο. Το βλεπα άσχημο, έτσι γυμνό και κυρτωμένο, με χάιδεψε τα μαλλιά με κατανόηση, "δεν είναι άσχημο, γερασμένο είναι", μου είπες "τα βάσανα το κύρτωσαν και την γύμνια του δεν την ντρέπεται, γιατί έζησε και είδε την σκιά του να δροσίζει χωρίς να ρωτά και να διαλέγει τα πλάσματα που τυλίγει, γιατί μέσα στα

Η Τρίτη του γραφείου ( Τρίτη 2 Οκτωμβρίου)

2007-10-01T23:22:00.000-07:00

Σκυμμένος πίσω απο χαρτιά κοιτώ την μέρα έξω να κυλάει.Τα καρφιά σημειώνουν στο μπλοκάκι τους την αδιαφορία μου εκείνη η ξανθιά απέναντί μου διαθέσιμη να κάνει πίπες για 600 ευρώ...δεν ξέρω ίσως και να κάνει. Και γω μουγκός πίσω απο το γραφείο να βογκάω καλημέρες σε καθίκια που επειδή έχουν μια θέση στο δημόσιο νομίζουν πως πιάσανε τον παπά απο τα....α....Χθες καθώς τα πινα γύρισα και είπα, η

Κυριακη Απόγευμα. (30 Σεπτέμβρη)

2007-09-30T08:02:00.000-07:00

Είναι θλιβερά τα Κυριακάτικα απογεύματα για κάποιον σαν και μένα αυτοφυλακισμένο.Το μεγάλο πρόβλημα είναι πως οι σιχαμερές ποτε δεν με ξεχνάνε, γυρνάνε παραδώθε στην ζωή μου και ξύνουν σημάδιαΤο χειρότερο απ όλα που μπορεί κανείς να πάθει στην διάρκεια τους είναι η ανία, εξαντλητική, σαν να παρακολουθεις την Θεία Λειτουργία και να σαι ΆθεοςΗ απέναντι, φοιτήτρια, πολύ καλό μουνί, αγόρασα

Το Ονειρο

2007-09-30T01:45:00.000-07:00

ΣΑΒΒΑΤΟ Καθώς νυχτώνει (30 Σεπτεμβριού)

2007-09-29T10:50:00.000-07:00

Φαντάζομαι το νήμα αυτό σαν μικρό πλανήτη, έναν από κείνους που δεν θα δει κανείς ποτέ του κρυμμένο όπως είναι μέσα στο φως των άστρων, ένα πλοίο που χαράζει άγνωστο ένα ωκεανό που στην απεραντοσύνη του κανείς δεν θα αντιληφθεί πως υπάρχειΔεν νιώθω την γοητεία της ελεύθερης σκέψης, ποτέ δεν την στερήθηκα άλλωστε, μα νιώθω την γοητεία του να μην έχουν βάρος τα λόγια σου γι αυτό να καταφέρνουν να

2007-09-29T01:19:00.001-07:00

ΣΑΒΒΑΤΟ Πρωί (30 Σεπτεμβριού)

2007-09-29T01:02:00.000-07:00

Ολα έδω συμβαίνουν στην μικρή μας πόλη, σε μια συνέχεια κατακερματισμένη σε πολλά πιθανά άπειρα και σε άλλα λιγότερα ίχνη απο όνειρα σαν αραιές πατημασιές σε βρεγμένο χώμα.Ολα εδώ, στην τελευταία αρχή τους.Η Γιαννα που κοιμάται μακριά, το μεγάφωνο που διαφημίζει την θεατρική παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ της ζωής μου και το βλέμμα μου που ακουμπά το κλαδί κόντρα στον μαυρο ήλιο.Ολα εδώ...εκτός από μένα..

Η Πρώτη Μέρα ( Παρασκευη-28-9)

2007-09-28T07:33:00.000-07:00

Μια μέρα ίδια....Πίσω από φτερά που δεν θα πετάξουν...Ξυπνάς το πρωί κοιτάς απ το τζάμι, πάλη ο ήλιος αυτός, ο κίτρινος που σε φτύνει γιατί υπάρχεις για λίγο, για μια στιγμή του.Τι μου λες τώρα; κανε ένα καφέ να πιεις θα αργήσεις στην δουλειά.Ο κυριος Γίωργος θα σε κοιτάξει χωρίς να πει τίποτα. Ξέρει εκείνος θα ανέβει με την πρώτη ευκαιρία στον δεύτερο και θα τα ξεράσει όλα."Πάλι άργησε, κάτι